Henk Jacobs werkte direct na de Tweede Wereldoorlog bij pottenbakkerij De Olde Kruyk in Milsbeek. Na enige tijd verhuisde hij naar Zuid-Afrika, waar hij een eigen pottenbakkerij begon met op een gegeven moment 25 man personeel. Bij terugkeer in Nederland kocht hij in 1963 dit pand en begon een champignonkwekerij. Na een aantal jaren besloot hij terug te keren naar het keramische ambacht en vormde de kwekerij om tot pottenbakkerij. Als herinnering aan de eerste jaren in dit pand noemde hij zijn bedrijf Potterie De Champignon. 

Sinds 2018 is in het pand een Bed & Breakfast, maar de bedrijfsnaam is dezelfde gebleven, als verwijzing naar de voormalige activiteiten die hier geweest zijn.

Foto: Potterie De Champgnon

Jan Liebrand, een broer van Döt, richtte hier in 1913 een woonhuis op met daarachter een pottenbakkerij. Hier werden terracotta bloempotten gemaakt, waar veel vraag naar was door de opkomende bloemenindustrie in Gelderse Lent en in de Duitse regio Goch-Kleve. Jan zelf overleed in 1923 door een tragisch bedrijfsongeval: hij kwam onder de schoorsteen terecht toen die per ongeluk door de voermanskar van een klant omvergetrokken werd. De weduwe Dien Meijer zette het bedrijf voort, later geholpen door haar twee zonen. Nadat de moeder in 1970 overleed, besloten de kinderen het bedrijf te beëindigen. De gebouwen van de werkplaats bestaan nog steeds en zijn aan de Koeweidenstraat te zien.

Foto: Familie Liebrand en Marcel Dings

Willem Liebrand vestigde zich in 1798 in het centrum van Gennep als pottenbakker. Hij is de stamvader van een familie die bijna twee eeuwen lang actief was in de regionale keramiek. Zoon Jan Derk vestigde zijn werkplaats in Aan het Zand te Ottersum, op de grens met Gennep. Zijn kleinzoon Döt Liebrand bouwde in 1924 vlak bij Aan het Zand, maar dan aan de Gennepse kant van de grens, een pottenfabriek waar voornamelijk bloempotten gemaakt werden. Twee jaar later bouwde hij deze villa aan de noordzijde van de fabriek. Hij gaf het pand de naam Huize Vrede. 

Na de Tweede Wereldoorlog werd het aardewerkbedrijf gemechaniseerd door de aanschaf van pottenpersen. De brandstof voor het stoken van de ovens werd aangepast van takkenbossen naar olie en vervolgens gas. In 1991 werd het bedrijf gesloten door Döts zonen, die het bedrijf in 1966 overgenomen hadden. De fabrieksgebouwen werden in het begin van deze eeuw gesloopt.

Foto: Familie Liebrand en Stichting Cultuurbehoud Milsbeek

Boven de boog van de poort aan de Noordwal bevindt zich aan de buitenzijde het keramische kunstwerk De Pottenbakker. Het werd in 1989 gemaakt door de Gennepse keramist Wim Bartels. Het keramiek herinnert aan het ambacht van pottenbakkers dat in Gennep veel uitgeoefend werd. Ook de straatnaam Pottenhoek in het historisch centrum van Gennep komt daar vandaan. Aan de Noordwal, in de Oude Doelen, woonde en werkte vroeger ook een pottenbakker. 

De producten van de Gennepse pottenbakkers in vroegere eeuwen worden tot het Nederrijnse slibversierde aardewerk gerekend. De Nederrijnse pottenbakkers, in grofweg het gebied tussen Maas en Rijn van Nijmegen tot Düsseldorf en Roermond, werkten in de zestiende tot de negentiende eeuw allemaal met ongeveer dezelfde technieken.

Foto: Marcel Dings, De Olde Kruyk en Lutz Weynans

Tussen de Zuidwal en de Groene Gracht heeft stichting NOX in 2016 een eigentijdse en kunstzinnige aankleding gerealiseerd voor de stadsmuur aldaar. De oude stadsmuur is hiervoor verlengd en voorzien van zeven nissen. De aankleding van dit stuk muur werd uitgevoerd in keramiek (steengoed), omdat er al sinds de Romeinse tijd veel pottenbakkers en keramisten in de streek gevestigd zijn. De werken zijn van dichtbij te bekijken en aan te raken. Dit past bij het kleinschalige en gemoedelijke karakter van Gennep. ‘s Avonds wordt een sprookjesachtig beeld opgeroepen door de aanlichting van de werken. 

In de zeven nissen staan zeven beelden van historische gebouwen die het karakter van de vestingstad voor een belangrijk deel bepalen. Deze beelden zijn gemaakt door keramist Pieter Arts uit Ottersum. Een achtste beeld, van St. Norbertus, is geplaatst op een uitgeschoven plateau. Dit beeld is gemaakt door keramiste Ghisleen Bakker uit Gennep. 

Verder is op de muur een plattegrond van Gennep bevestigd, vervaardigd van cortenstaal. De Maas en Niers en het stratenpatroon lichten zacht op door het roestvrij staal. De locatie van de monumenten is aangegeven in messing punten.

Foto: Marcel Dings

Het Ellen Hoffmannplein dankt zijn naam aan een van de leden van de Joodse gemeenschap van Gennep, die in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd is en later niet terugkeerde. Door het plein haar naam te geven, vraagt de gemeente aandacht voor vrede en voor het gevaar van intolerantie. 

Het Ellen Hoffmannplein is een voor Nederland uniek mozaïekplein en maakt duidelijk waarom Gennep zich keramiekstad noemt. Centraal is een vijver in mozaïek met onderwaterverlichting. Het mozaïekwerk is gemaakt van allerlei stukjes aardewerk, een verwijzing naar het keramische verleden van de stad en omgeving. Verder liggen op het plein nog zeventien cirkels, die verbonden zijn door banen sierbestrating. De siertegels in de cirkels zijn door 280 inwoners van Gennep vervaardigd onder leiding van Frans en Isabella Smeets. 

Een unieke creatie, die bij bezoekers verwondering en nieuwsgierigheid opwekt.

Foto: Marcel Dings